کاموای پوسیده
یکشنبه 24 مرداد 139513:54

"آدم واسه رسیدن به یک هدف ارزشمند..واسه موفقیت بزرگ ..باید از همه چی دست بکشه. همه خواسته های به اصطلاح کوچولوشو کنار بذاره تا به اون هدف بزرگ برسه."

این افسانه ای بود که از بچگی تو گوشم خوندن

و عملا مزخرفه!..با تمام احترامی که واسه خانواده و معلم هام قائلم..

شعاره..پوچه...

تهش یک آدم افسردست که با هیچی راضی نمیشه

که زندگیش همیشه واسه "بعدا" طراحی شده و در زمان "حال" هیچی نداره.

آدم به داشته های کوچیک و یهویی خوشه..نه به گنج های برنامه ریزی شده!

باید تلاش کرد ولی نه به هر قیمتی 

بهم یاد دادن هر نتونستن و تنبلی رو به" در حال درس خوندن" بودنم نسبت بدم در حالی که دروغه!

رک باشیم...

بخش زیادی از وجود هرکدوم از ما با دروغ های نسل های قبلیمون بافته شده که قیچی انداختن بین تار و پودش خیلی سخته

ولی از بو گرفتن لای این کاموای پوسیده و رنگ پریده بهتره...


نیایش نظرات (4)