X
تبلیغات
رایتل

چهارشنبه 11 شهریور 139418:14

آدما با گذر زمان عوض میشن...این کاملا درسته

دفعه اولی که به یکی از اشعار اوایل شاهنامه نگاه کردم عینکمو درآوردم و بلند بلند گریه کردم...گفتم آخه چرا فردوسیییی..چراااااا.....(البته خونه تنها بودم!)

دفعه دوم دوباره همون شعر...فقط با تعجب نگاهش کردم

دفعه سوم..ایشالا اگر عمری باشه..از کجا معلوم..شاید لبخند بزنم..شاید بخندم و بگم ایول فردوسی...شاید هم نه

ولی یه مصرع هست که قسم میخورم فردوسی یا نگفته یا نمیخواسته بگه...به این یکی هیچوقت لبخند نخواهم زد!


نیایش نظرات (1)